وقتی که دنیا تموم شد واسه این دل شکستم

تــو بهار اون نگاتو بخشیدی بـه قلب خستم

گل من بدون بـارون زیر سقف آسمون بود

اما تـو بـارون شدی باریدی رو لبـای بستم

روی ایـــن لبــای بسته تـو همون ترانــه بودی

تــو بـا اون احسـاس پـاکت یـاد و قلبمو ربودی

تــو می گفتی مــن یــه آدم مثـل آدمــای دیــگم

اما واسه مــن فقـط تــو زیـر این سقف کبـودی

اگــه تــــا آخـر جــــــاده نبــــاشی همـسفرمــن

اگــه حتی تــا همیـشه بمــونی بی خبـــرازمــن

اما خوب بدون عزیزم توی قلبی که تو ساختی 

 مهربون من همیشه هر تپش هستی تـو بـا مـن

مي خندم بر غم ها و مي گذرم از زندگي مرده اي كه پيش از تو داشتم.

مي خواهم زندگي كنم در هواي تو و بميرم در آغوش تو.

مهربان من!

بگذار لحظات را در كنار تو سپري كنم تا دريابم زندگي چيست بگذار با لبان تو بخندم با چشمهاي تو بگريم و با صداي تو زندگي را فرياد زنم و فدايت شوم تا بداني بي نهايت دوستت دارم بگذار گرمي تنت مرا از سردي گور برهاند و لبانت سيرابم كنند از تشنگي سالهايي كه بي جان بر زمين افتاده بودم.

مي دانم گر تو را خدا بنامم  كفر گفته ام پس بگذار كافر بمانم و دفتر عشق را به نام تو آغاز نمايم.

پس مي نويسم: " به نام تو كه خدايم شدي"

کاش نبودم کاش که هرگز نبودم و هیچ نفسی نبود و هیچ تپشی که با آنها وادار به تحمل زندگی میشدم که چیزی نیست جز اندوه. اندوه ز آغاز و ز پایان.

ای دنیا چه میشد مرا ز ننگ نامت محو می نمودی آخر به  کجایت بر میخورد؟

من که بود و نبودم توفیری نمی کند برای کسی.

هنوز دیر نشده است مرا ببر به دنیای دگر لیک افسوس که مرا نیز راهی نیست به هیچ کجا چه رسد بدانجا. منی که وجودم هرز است و زاید برای عالم و عالمیان.

هستی من چیزی نیست جز یک اشتباه و مجازاتی از جانب خدا.

پایه ام را بر کنید که زندگی من از بنیان خطاست.

و امروز كه مي خواهمت نيستي...

امروز كه تنهايم و در گورستان در زير خاك خفته ام.

روزي عشق را در دلم نشاندي و روزي ديگر مرا با آن دل به خاكي سرد سپردي و امروز جاي آغوش سرد تو من هم بستر خاك شده ام.

عشق من كه مرا هرگز دوست نداشتي!

 اين من نيستم كه سخن مي گويم اين سخن عاشقانيست كه تو بر عشقشان ننگ گماردي تا باور كنند  ديگر عشق مرده است.

ننگ بر تو باد كه لياقت عشق پاك مرا نداشتي.

ننگ بر تو باد.