روزی به قلب زارم گفتم دل بیچارم

نمیر و زندگی کن خدا رو بندگی کن

آدمای رو زمین از عشق و قلب غمگین

تو زندگی ندیدن از اولش بریدن

تو هم ببر از اون مرد که چشمامونو تر کرد

تو هم فراموشش کن این عشقو خاموشش کن

دیدی چه ساده بودی به پای عشقش موندی

روندی شدی از اون مرد همون که عاشقت کرد

یه روز یه عهدی بستی به پای اون نشستی

ببین چه بد تو باختی با رویایی که ساختی

بعد از گفتن حرفام نصیحتام و دردام

قلب بیچارم شکست درون سینم نشست

فقط یه جمله ای گفت بعد تا ابد اونجا خفت

باشه آروم میگیرم اما بی اون میمیرم...

سلام دوستای عزیزم

نیستم دیگه چیکار کنم؟

دیگه وقت واسه خودمم ندارم شرمندتونم

فقط اومدین اینجا و نظر گذاشتین ناراحت نشین که نظراتتون بی پاسخ میمونه چون من اعلام کردم که امسال کنکوریم و وقت نمی کنم فعلا به بلاگم برسم

بازم شرمندتونم

شب که میشد از آسمون ستاره هارو بر می داشت

جای همه ستاره ها چشماشو واسه من میذاشت

اما حالا ستارمو یکی دیده تو آسمون

هم نگاشو هم دلشو ستاره داده دست اون

حالا دیگه آسمونم ابریه و بدون ماه

ستاره ها رونده شدن از طاق این دل سیاه

خوب میدونم دوسم نداشت رفت و منو تنها گذاشت

تنها کس و کار دلم رو قلب و روحم پا گذاشت

 به نظرم خیلی مزخرفه همین جوری گفتم

سلام دوستای عزیزم

اگه شاعری می تونی این شعرو درک کنی وقتی که هیچ احساسی نداری که باهاش شعر بگی یا وقتی که هرکار می کنی نمی تونی یه بیتم بگی دیگه از شعر فاصله می گیری مثل الآن من که انقدر سرگرم درسام شدم که شعر گفتن فراموشم شده( البته اینم به زور نوشتم) خوشحال میشم نظرتونو درباره ی این شعر بگین چون اولین شعریه که پر از آرایه ست. راستی اگه تونستی تو قسمت آخر ایهام پیدا کنی و جفت معناهاشو بگی؟

نه ترانه دارم بر لب خشک دلم         

                                             نه یه قرص احساس

                                                                            تا شود نان، سر سفره ی دل

بغض سردی دارم

                                           که شده کار همه روز و شبم

                                                                                    بغض مرگ واژه...

واژه هایم مردند                           

                                       تا که بر لب آیند

                                                                        تا که بیتی سازند از وجودی بی روح

روح من نیست، کجاست؟

                                       شعرهایم همه رفتند به باد             

                                                                        نقش یک شعر نشیند بر آب

که زنی دست بر آن

                                                همه بی نظم شوند!!!

سلام دوستای گلم

بعد از چند وقت دوباره شعر گفتم بدجور به دلم نشستن فقط مشکل اینجاست که بیشتر از دو بیت نمی تونم بگم یعنی احساس می کنم بیتهای دیگه  باعث کمرنگ شدن این دو بیت میشن. نمی دونم چیکار کنم

حالا براتون میذارم اینجا لطفا نظر بدید که بهتره این دو بیتیارو ادامه بدم یا نه؟

خواب دیدم که مرا می بوسی                           و کسی نیست که بیمت دهد از روز حساب

خواب دیدم تو در آغوش منی                           و من آزرده ز بیـــداری بــعد از این خواب

من تو را می بــوسم                  گــرچه گویند گناه است خطاست

عشق قانون منست                  و هرچه دل نجوا کند دانم رواست

بال پرستو شکست                زخمی یک هوس شد

افتاد تو دستای عشق             اسیر این قفس شد

وقتی که بالاشو چید               محو تماشای اون

خودش فراموشش شد            فدای یک نفس شد 

حالا تموم روزاش                   میگذره توی محبس

رها شدن نمی خواد              خونش شده اون قفس

پرستو آدم شده                    یک دفعه عاشق شده

اسیر صاحب شده                  با اینکه یک پرندس

منم مثل پرستو                     اسیر دستات شدم  

غرورمو شکستی                   فدای چشمات شدم

حالا میگی رها شو                اما نمی شه پرواز

چشمم ولی تا ابد                 تشنه ی لبهات شدم      

غصه نخور دل من           اگرچه بی وفا شد          اون که سپردم تورو    تو دستای عاشقش

غصه نخور دیوونه          اگرچه تنهات گذاشت      تو روزگار مرده        تا خوش باشه بی یارش

غصه نخور ستاره           اگرچه خاموشت کرد      اگرچه بیرونت کرد     از تو شبای تارش

غصه نخور گل من          اگرچه روزی اومد          از باغ زندگی چید       تورو با دست سردش

غصه نخور دخترک         آخه اونیکه مرده            غمی نداره دیگه         که باشه همه دردش

غصه نخور تموم شد        غصه هاتم سر اومد        درخت زندگی مرد      ریخت همه بارو برگش 

سبکش فکر کنم با شعرای دیگه فرق می کنه خودم نمی دونم چیه فقط می دونم میشه بهش گفت شعر چون وزن و قافیه داره

حالا نظرتون چیه؟                  

مرا یـــک لحظه بنگر نـــــازنینم                                 صــدایت را اسیــــر سینـــــه ات کن

دمی فرصت به این دیوانه ات ده                                مرا مهمان ایـــــن ویــــــرانه ات کن

شکستــم هر نفس در حسرت تـو                                تو که سنگ میزنی بر قلب خستـــــه

چگونـــه تاب آری دیـــدن اشک                                 که جاری گشته از بـغض شکستـــــه

همیشه بی خبـــــر بودی ز آنـکه                                 دمی آسوده نیست زین عشق پر سوز

نهــانی بس بود بــــشنو که قلبــم                                 بســـوزد در تبــت هر شام و هر روز

در آن لحظه که چشمان تو دیــدم                                 نــــدانستــــــم اسیـــــــــر دیـــــگرانی

دلـت هر روز در دام کسی هست                                همــــی نـــامت بــــه روی هر زبـانی

دلم خون گشته از بی مهــری تـو                                ندامت نــه، نـــــــدارم بــــــر زبــــانم

بجــز عشق تو و اشک جفــــایت                                در ایــــــن دنیــــــای ویــــــرانم ندارم

بدون تو ولی بـــــا عشق پـــــاکم                                 بـــه سوی مـــرگ من پا میگـــــــذارم

چه سود از زندگی وقتی که حتی                                 دمــــی یــــــارم در آغـــــوشــم ندارم

*در حال حاضر این آخرین سرودمه البته اگه بده ببخشید چون خیلی وقته که شعر سراغم نمیاد اینو هم سرودم تا دو.باره بعد از یک ماه شروع کنم

در ضمن نظر بذاری ممنون میشم

بايستيد! لحظه ها اندكي بايستيد تا چشمان او را  براي آخرين بارنظاره كنم ديگر بدون او زندگي تمام مي شود و زمانه تو مي ماني و گذرانت براي عاشقاني كه جدايشان مي سازي و باز هم تلخ مي ماني در خاطرات مردم اين ديار.

زمانه خسته نيستي بس كه لعنتت مي كنند بس كه همه تو را گناه خويش مي دانند و بس كه مي گذري و همه

مي گذرند از سرزمين آدميان؟

زمانه بگذار لحظه اي بي آنكه به فكر تو باشم در كنار معشوقه ام سر كنم كه تنها او لحظه ساز عاشقيست نه تو كه فقط دل مي سوزاني و بيرحم مي گذري.

برو و خوشحال باش زان جدايي كه ميان من و او افكندي برو و خوشحال باش از اندوهي كه بر دلها يادگار نهادي برو و آنقدر بگذر تا بميرم در تنهايي و سكوت خويش.

میروم کوچه به کوچه به دنبال خدا

کس ندارد خبر از ما که چنین تنهاییم

یاوری نیست که همراه دل خسته شود

سر هر کوچه ندا می آید

تا سکوت دلها راه بسیاری نیست

یا فتادن در عشق که سر انجامی نیست

می نوازم نی اندوه شبانی که فقط می داند

سهم او چیست از این دشت و دیار

دان که دل دارد هزار و صد فغان

یارب هر جا هستی همه جا پنهانی

که چنین تاریک گشته دل من؟

که نیابم دیگراثری از تو و

آن زیستنی که عطا فرمودی

   وقتی که دنیا تموم شد واسه این دل شکستم 

      تــو بهار اون نگاتو بخشیدی بـه قلب خستم

           گل من بدون بـارون زیر سقف آسمون بود 

                اما تـو بـارون شدی باریدی رو لبـای بستم 

                                 ******

  روی ایـــن لبــای بسته تـو همون ترانه بودی

        تــو بـا اون احسـاس پـاکت یـاد و قلبمو ربودی

             تــو می گفتی مــن یــه آدم مثـل آدمــای دیــگم 

                  اما واسه مــن فقـط تــو زیـر این سقف کبودی

                                *****

  اگــه تــــا آخـر جــــــاده نبــــاشی همـسفرمن

         اگــه حتی تــا همیـشه بمــونی بی خبـــرازمــن

               اما خوب بدون عزیزم توی قلبی که توساختی

                     مهربون من همیشه هر تپش هستی تـو بـا مـن

چشمانم را ببین که چگونه می گریند در امتداد فاصله هایی که هر لحظه میان دستهای خدا نگهداریمان بیشتر و بیشتر می شود و من می مانم باز با اندوه جدایی تو      نازنین!

در خاطرم تا ابد خواهد ماند نگاه های تو را که امیدوارانه همیشه به راهم میدوزی تا باز گردم ننگ بر گامهای من که از تو دور میشوند و درود بر قلب من که عشقت را در خود جای داده و همیشه برای دیدار دوباره ات می تپد تنها برای تو تنهای تنها برای تو    نازنین!

عاشقانه برای تو می نویسم که همیشه آغاز و پایان کلام عاشقانه ی منی و خدای من   نازنین!

هر چه بگویم از تو کجا نشانی از این دل عاشق و محزون دارد هر چه نویسم ز تو میدانی پایانش چیست نازنین؟

نازنین!

دلم لرزید از عشق تو اما                              نهانش کردم و گفتم محال است

شبانگاهان نیامد خواب بر چشم                      گذشتم از شب و گفتم خیال است

                                                ****

همان عشق محال و این همه شب                    مرا امروز افکنده به دامت

تو را می خواهم و صد آه و افسوس                نمی دانم چه گویم با ندامت

                                                ****

 قسم بر پاکی اشکی که روزی                      به راه من که می رفتم تو دادی                      

همی دانم که این دنیا دروغ است                    نه این عشقی که بر جانم نهادی

پــروانه رقصید در زیــر بــاران                             خندید و گــل را او کــرد شــادان

بــاران دو بــالش تــر کــرد امــا                             پروانه شاد است از روی یــاران

گل اشکها را در پای خود ریخت                             شــکر خــدا را آمــد بـــــــهـاران

سال نو برای همه مبارک باشه

واسه منم دعا کنید که اگه خیلی شعرام بده دیگه این قدرتو استعدادم خدا ازم بگیره تا آزرده خاطر نشید که اینارو بخونید.

من بهار اون لبـاتو دوست دارم                     وقتـــی از دلـت ترانـه می خونی

وقتـی که میگی نگات مال منـه                     تـا ابــــد مهمـون قلبـــم می مونی

                                             *****

ولی اون لبــا بـــرای عشـق من                    همیشه خزون و برگریزون میشن

می دونـم چشمــای نازنیــن تـو                     بـــــــدون گفتــن راز دل میــــرن

                                             *****

بگو که میخوای ترانه ساز بشی                    جای اون سکوت برام آواز بخون

نیستی تو ستــاره ی شبـــای من                    بیـــا تـو دلـم جای خودت بمــــون

                                             *****

وقتـی که دیوونـه ای مثــال من                     می میــره تو راه عشق تو یکی

چرا تو حتی یـه بار هم که شده                     جمله ی دوست دارم رو نمیگی

                                             *****

بگو تا کی میخوای بارونی بشی                    رو آتیشی که تورو می سوزونه

نکنه فکر می کنــی اگـــه بــگی                    تـا ابــد قلب تـو تنـها می مونــــه

                                             *****

نـه عزیـز من ،منــم فــدای تــو                     می مونـم تـا آخـرش بـه پـای تــو

اگه روزی تـو دیدی مرگ منـو                     بـــدون که جونــو دادم بـرای تــو

هنوز هم دوستت دارم، قلبم را به دست تو سپردم بدان كه هرگز هديه اي را كه به تو داده ام از تو نخواهم ستاند.

بهترينم! چگونه عاشقم ساختي و ديوانه؟ هنوز در حسرت چشيدن لبهاي تو و گرفتن آغوش گرمت هستم نه از هوس بلكه از يك آرزوي عاشقانه كه فقط تو را براي خود مي خواهم بسا كه هوس از عشق جداست ولي عشق من نسبت به تو داشتن روح و جسم توست.

فرداها خواهند آمد. مي خواهم در كنار تو باشم حتي اگر بدانم ديگر راهي براي ماندن نيست حتي اگر مرا از خود براني و حتي اگر بگويي دوستت ندارم.

جانم فداي تو باد. غصه مخور عاشقانه هايم ابرها را در هم خواهند شكست و خورشيد عشق باز هم طلوع خواهد كرد.

          یه روزی نگاه من بـــود که پی یه ردپــــا بود

          اونیکه عشق تو نگاهش واسه من بی انتها بود                                       

           مثل یـه موج تک و تنـها توی دریـاها رها بود

          ولی قلبـمو بــا موجش بی صدا و بی هوا بـرد

         دلمـــو رها نمی کرد تـا ابــد اون بـا وفـا بود

           دستاش از دستای من دور ولی با من آشنا بود

           بــــرای حرفـای قلبـــم یـه نــوای هم صدا بود

           واســـه بی قراری مـن جای درمونــو دوا بود

           می دونــم خیــال عشـقم یـه دروغ بی بـها بود

            آخه اون عشق زمینــی جنسی از بـاد هوا بود

چه کسی می گوید عشق          تو          باور من هیچ یک زیبا نیست؟

چه کسی آمده یک دم                        لب طاقچه ی فکر و خیالم

که ببیند چه خیالی دارم هر نفس در سر خود

چه کسی همچون ماست؟                   من و تو یعنی ما           ما حقیقت داریم

ما چنان شیداییم                   که ندارد کسی چون ما خبر از عشق چنین بی پروا

هر نفس می گویم که تو را از دل و جان می خواهم              همه ی هستیم از هستی توست

تو که هر لحظه به یادم هستی                                 با خبر باش که من نیز به یادت هستم

خواستم گویم از اسرار دلم                   رمز عشقم را نمی داند کسی

تو بدان  تنها تو         از نگاه گرمم عشق را می خوانی

من و تو می دانیم       عشق در این دنیا چه بسا ناچیز است         آسمانیست برای من و تو

پس چرا باید گفت؟

چرا بر لب آورد این حدیث مهر را؟

هر چه گفتم از دل              هست داشت از بودنت

باش تا باشم عزیز

باش چون هستی من بی تو فنا می گردد

اشک مـن یـادیـست از تـو ای سکوت شامگاهم

ای تــو که تـرکت بگفتم آب چشم دادی به راهم

حال که گریــانم بــدانم عشق تـو آهیست بـر لب

آری این عشقست که اکنون آتش افکنده به جانم

جاده بی انتهاست جادهی سکوت و تنهایی

جاده در افق های مرگ محو گشته

و من و عشق و درد و اندوه سرگشته

نوایی می آید از خموشی فریاد

و می شکند دل بی صدا و بی غوغا

دیگر ندارد کسی نامم را در یاد

من مُرده است آنگاه که ما مُرد

عشق خفته است در برگ افسانه

باید که رفت و دل داد در جاده ی عبور

باید سپرد جان مانند پروانه

به ياد آور روزهايي را كه ميگفتي اگر خواهي برايت خواهم مرد، اگر خواستار چشمانمي آنها را نثارت خواهم كرد ليك آن روز كه ناخواسته قلبت را شكستم و چشمانت را گرياندم آن حرفهايت هم بدست باد سپرده شد.

گفتم نمي خواهم جانت را فدايم كني، نمي خواهم چشمانت را نثارم كني فقط مرا ببخش، قسم به آن عشق پاك از گناهم درگذر.

حتي اندكي تأمل نكردي و به راه خود رفتي. حال بگو چگونه عاشقم بودي؟ عشق بدون گذشت همچو خانه ايست بر آب كه هرگاه فرو خواهد ريخت.

عزيزم عشق كلامي در ره آشنايي و چه بسا در پيوند قلبها جايز نيست. چگونه گفتي عاشقم هستي و حتي به ذره اي از خواسته ام توجه نكردي؟ ليك من عاشقانه دوستت داشتم و هر تپشم به ياد تو مي زد و هر اشكم را نثار عشقت مي كردم. گويي قلبت را نشكستم بلكه اين پيوند سست مهر را گسستم.

هرگاه مرا بخشيدي و شعله اي در قلبت افروخته شد سوي من آي زيرا كه آغوش عشقم تا هميشه برايت گشاده است.

بعضی از آدما این جورین ولی فکر می کنن نیستن حرمت عشق رو بالا بدونین و وقتی واقعا اونقدر بزرگ و بخشنده شدید که بتونید عاشق باشید با جرات بگید عاشقید ولی تا  وقتی که لیاقتشو پیدا نکردید نگید عاشقید.

آه بنگر به من و به دستهاي سرد و وجود يخ زده ام. آري اين همان عشقيست كه در رگهايم جاري ساختي و رفتي.

رفتي تا به عشق ديگر بپيوندي ليك نمي دانستي همانند من كه روزي ديگري را شكستم و به تو پيوستم روزي ميرسد كه او از تو ميگذرد و ميرود آري اين است رسم عاشقان پست....

دوستان عزیز ببخشید از واژه ی پست استفاده کردم آخه احساس می کنم کسی که اینکارو می کنه داره انتقام می گیره و شاید در نظر خودش عاشق باشه ولی من معتقدم عشق واژه ی بسیار مقدسیه پس حواستون بهش باشه بلد نیستید عاشق نشید اگه تو عشق شکست خوردید انتقامجو نشید.

نظر یادتون نره

قسمت توضیح وبلاگو یادتون نرفته که؟

بدرود

               بازم می خوام از تو بگم اگرچه هستی بی خبر

               کــه قلبــم آروم نمیشه بیـدار می مونه تــا سحر

               نمی تونــم بهت بگم دوســت دارم دیوونـــه وار

               قدم بــذار تــو قلب من خزونـــمو بــکن بهـــــار

               بیـا عزیـزتـریـن کَــسَم قســـم بـه تـار گیسوهات

               قســم بـه جونـت عزیـزم دلم فقط تــورو میخواد

               گریـــه امونــم نمی داد وقتی نـــگفتــــم نــازنیـن

               چند ســاله کــه دوســــت دارم عاشقتم فقط همین

               اما می تـرســـم دلمــــو بشــکنی و بخوای بـری

               نــــخوای  بــرای زنـدگی یـه فرصتی بهــم بـدی

               چــه شب و روزا که بی تو زنــده بودم بـا یاد تو

               کاش تو هم عاشقم بــاشی بدی بـه من اون دستاتو

               جز تـو کـه چیزی نمیخوام اگه نباشی من میـــرم

               بـــازم تـوی تـنهاییـــام بـه یـاد عشقــت میمیــــرم

وقتی که دنیا تموم شد واسه این دل شکستم

تــو بهار اون نگاتو بخشیدی بـه قلب خستم

گل من بدون بـارون زیر سقف آسمون بود

اما تـو بـارون شدی باریدی رو لبـای بستم

روی ایـــن لبــای بسته تـو همون ترانــه بودی

تــو بـا اون احسـاس پـاکت یـاد و قلبمو ربودی

تــو می گفتی مــن یــه آدم مثـل آدمــای دیــگم

اما واسه مــن فقـط تــو زیـر این سقف کبـودی

اگــه تــــا آخـر جــــــاده نبــــاشی همـسفرمــن

اگــه حتی تــا همیـشه بمــونی بی خبـــرازمــن

اما خوب بدون عزیزم توی قلبی که تو ساختی 

 مهربون من همیشه هر تپش هستی تـو بـا مـن

مي خندم بر غم ها و مي گذرم از زندگي مرده اي كه پيش از تو داشتم.

مي خواهم زندگي كنم در هواي تو و بميرم در آغوش تو.

مهربان من!

بگذار لحظات را در كنار تو سپري كنم تا دريابم زندگي چيست بگذار با لبان تو بخندم با چشمهاي تو بگريم و با صداي تو زندگي را فرياد زنم و فدايت شوم تا بداني بي نهايت دوستت دارم بگذار گرمي تنت مرا از سردي گور برهاند و لبانت سيرابم كنند از تشنگي سالهايي كه بي جان بر زمين افتاده بودم.

مي دانم گر تو را خدا بنامم  كفر گفته ام پس بگذار كافر بمانم و دفتر عشق را به نام تو آغاز نمايم.

پس مي نويسم: " به نام تو كه خدايم شدي"

کاش نبودم کاش که هرگز نبودم و هیچ نفسی نبود و هیچ تپشی که با آنها وادار به تحمل زندگی میشدم که چیزی نیست جز اندوه. اندوه ز آغاز و ز پایان.

ای دنیا چه میشد مرا ز ننگ نامت محو می نمودی آخر به  کجایت بر میخورد؟

من که بود و نبودم توفیری نمی کند برای کسی.

هنوز دیر نشده است مرا ببر به دنیای دگر لیک افسوس که مرا نیز راهی نیست به هیچ کجا چه رسد بدانجا. منی که وجودم هرز است و زاید برای عالم و عالمیان.

هستی من چیزی نیست جز یک اشتباه و مجازاتی از جانب خدا.

پایه ام را بر کنید که زندگی من از بنیان خطاست.

و امروز كه مي خواهمت نيستي...

امروز كه تنهايم و در گورستان در زير خاك خفته ام.

روزي عشق را در دلم نشاندي و روزي ديگر مرا با آن دل به خاكي سرد سپردي و امروز جاي آغوش سرد تو من هم بستر خاك شده ام.

عشق من كه مرا هرگز دوست نداشتي!

 اين من نيستم كه سخن مي گويم اين سخن عاشقانيست كه تو بر عشقشان ننگ گماردي تا باور كنند  ديگر عشق مرده است.

ننگ بر تو باد كه لياقت عشق پاك مرا نداشتي.

ننگ بر تو باد.